نبشتهٔ دکتور *زمان ستانیزی
کهنترین اسطورههای بشریت با مردسالاری مترادف آغاز گردیده است. از سومریها و عقادهای بینالنهرین تا آسوریها و بابلیها حقیقت تلخ زنستیزی و حاکمیت مرد بالای زن نهتنها در خاک رس سرشت آدم خاکی را با آب باران ظلمت آغشت، بل روی کتیبههای ساختهٔ همان گل/خاک رس نوشته شده تا به تداوم سیاهروزی بشریت شهادت بدهند.
در اسطورههای بابلیها، خداوند آدم و لیلی را مساوی و مستقل آفرید و در باغ بهشت مسکن داد. آدم، مهر، معاشرت، مراوده و عطوف چندان نداشت و بر حاکمیت خود بالای لیلی اصرار میورزید. لیلی دلتنگ شد و از باغ بهشت فرار کرد. زمانی که برگشت بهسبب سرکشیاش دروازهٔ بهشت را به رویش بسته یافت. جایش را در پهلوی آدم، حوا گرفته بود. حوایی که از قبرغه چپ یعنی پهلوی چپ آدم برخاسته بود. حوا از پهلوی چپ آدم و در پهلوی چپ آدم بود، تا آدم همیشه در راست باشد و «راست» باشد.
